Busje komt zo…. euhh niet!!!

10 Dec

Na Luang Prabang zijn we (met de visums voor Vietnam in onze paspoorten) belandt in Nong Khiaw, een rustig dorpje tussen de karstgebergten. Al snel kwamen we er achter dat bijna al ons geld op was en kregen het een beetje benauwd, omdat er geen pinautomaten zijn in dit dorp. We kwamen na een tijdje gelukkig een stel tegen dat ons vertelde dat we in hun hotel geld konden halen met een creditcard. Gelukkig, want we dachten dat we hier niet meer weg zouden komen. De tweede nacht verliep echter anders dan we ooit hadden kunnen denken. Die nacht wilden we (samen met een Fransoos) met de nachtbus naar Sam Neua, wat inhield dat we tussen 18.00 uur en middernacht een keer de bus konden verwachten bij het einde van de brug (tja, de bus kan pech hebben, of de buschauffeur wil uitgebreid dineren, of juist niet). Om een lang verhaal kort te maken, koos Dave, een Nieuw Zeelandse nicht (die de dag erna de nachtbus wilde pakken en ondertussen flink had gefeest) uiteindelijk ook eieren voor z’n geld, door om elf uur ’s avonds al gillend zijn tassen uit z’n bungalow te halen, om ook te gaan wachten. Echter geen bus te bekennen, waardoor we om 2 uur ’s nachts besloten om het wachten een paar uur te staken. De Fransoos verstond inmiddels geen Engels meer en bleef achter. Dave bood zijn bungalow beschikbaar en zou ergens anders slapen. We hadden zijn bungalow nog niet bereikt, of Dave stond al weer voor onze neus. 3 personen, 1 tweepersoonsbed binnen, 1 hangmat buiten….(vul de rest zelf maar in).

Om 6 uur werd het wachten hervat. Dave, onder invloed van teveel alcohol, besloot te blijven liggen, wij besloten na een uur wachten om de eerste de beste bus aan te houden. Deze ging naar… Luang Prabang. We hadden allebei geen zin meer in een busrit van 12 uur naar Sam Neua met Laotianen die toch over een ander type evenwichtsorgaan beschikken dan de onze, dus we besloten om terug te gaan naar hetzelfde guesthouse in Luang Prabang, maar niet voordat we op het vliegveld van Luang Prabang 2 enkeltjes naar Hanoi, Vietnam hadden geregeld. De familieleden van het guesthouse vielen van hun stoel van verbazing en we werden binnengehaald alsof we de koning en koningin waren. Door dit avontuur maakten we het begin van het Openlucht Filmfestival van Luang Prabang ook nog even mee, waar we een documentaire hebben gezien over een regionaal Laotiaans voetbalteam en hebben we onszelf getrakteerd op een heerlijk diner met verschillende Laotiaanse gerechten bij restaurant Tamarind. Een goede afsluiter van Laos.

Hanoi is te gek!! Zoveel scooters bij elkaar hebben we nog nooit gezien en het oversteken op straat is een ware sport (mastered by Bert, een ware pro!). Zebrapaden zijn street-art, je moet gewoon gaan, doorlopen en het verkeer langs je heen laten rijden. De tactiek van Jorina is daarbij, om stijf naast Bert (aan de goede kant) te gaan lopen. We moesten trouwens wennen aan het geld en de grote bedragen in Laos maar in Vietnam is het nog erger. 8 miljoen pinnen, 1 miljoen uitgeven per dag en briefjes van 500.000. Het geld is hier niets waard, ze gebruiken zelfs de briefjes van 500 en 1000 om het vuur mee aan te maken op straat, om op te koken!

Dankzij de vriendelijke dochter van het hotel, hebben we heerlijk gegeten. Twee nationale gerechten van Vietnam zijn Pho, wat je uitspreekt als ‘fuhh’ en Bun Bo Nam Bo. De eerste is een lekker Noodle soepje met ‘beef’ in allerlei varianten en de tweede is een noodle gerecht met vanalles en nog wat. Heerlijk om na een dagje wandelen weer van aan te sterken en goed voor de portemonnaie. Dit geldt ook voor de ‘Bia Hoi’ het lokale bier, voor nog geen 18 cent per glas! Na een avond en twee dagen rondstruinen en de bezienswaardigheden van Hanoi te hebben bekeken, konden we de meeste spullen laten staan in het hotel voor een boottocht van 3 dagen in Halong Bay. 1 van de ‘7 new wonders of nature’. Erg toeristisch, maar erg mooi en groots om te zien. Na een nacht op de boot en een nacht op Cat Ba Island werden we gisteravond weer afgezet bij het hotel in Hanoi.

Omdat het de laatste dagen flink is afgekoeld en zo’n tripje toch wel erg toeristisch is, besluiten we om zuidwaarts te gaan en geen andere tours meer te doen. Vanmorgen zijn we daarom vroeg opgestaan om met de trein naar Ninh Binh te reizen.

Een veelgestelde vraag: Hoe gaat het met jullie na al weer anderhalve maand reizen? Het gaat heel goed en genieten samen elke dag van de dingen die we beleven. En om aan het verzoek van velen te voldoen, hebben we nog meer mooie ploaties online gezet, klik hier (of zie de slideshow).

Eén reactie to “Busje komt zo…. euhh niet!!!”

  1. Albert en Ans 11 december 2011 bij 5:09 pm #

    Hoi!
    Leuk om te lezen en foto’s te kijken. Zo genieten wij ook een beetje mee.
    Nou ja, niet van de busreizen…. bah!!!
    Groeten, Albert en Ans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: