Kroketten en Appeltaart

18 Jun

Voor de tweede keer naar Nieuw Zeeland, het voelt een beetje als thuiskomen. En wellicht wordt het dat ooit ook nog eens. Zelfs voor onze reis liepen we al met het idee rond om met een andere bril op in Nieuw Zeeland rond te kijken. Zou het wat voor ons zijn? En dat is het zeker. Overal waar je bent, de prachtige natuur is altijd dichtbij en vaak is er van alles te doen. De mensen zijn vriendelijk en de sfeer is goed.

We hebben tijdens deze reis in Nieuw Zeeland een aantal klanten van Jorina haar werk bezocht en dat was erg leuk. Allemaal totaal verschillende verhalen over hun emigratie, werken in Nieuw Zeeland en het dagelijkse leven hier. Ze hebben echter wel allemaal één ding gemeen en dat is dat ze het hier enorm naar hun zin hebben. Bijzonder om ze hier allemaal te ontmoeten. Thanks mates, voor alle dingen die we gedaan en gezien hebben! Bedankt voor de heerlijke kroketten. En natuurlijk ook voor het gratis parkeren, haha, we zijn natuurlijk wel budget wereldreizigers. Op Bert zijn verjaardag zijn we naar Dunedin gevlogen, omdat we iemand in Borneo hadden ontmoet die op haar verjaardag een taart had gekregen in het vliegtuig en dat wilden wij ook proberen. Dat ging dus mooi niet gebeuren met deze budgetmaatschappij. Een verzoek om ons te upgraden naar first-class, voor deze speciale gelegenheid  had door het überhaupt ontbreken van first-class ook geen nut. De teleurstelling was echter van korte duur. Eenmaal aangekomen bij Jorina’s klanten in Dunedin, werd Bert verrast met een verjaardagstaart (heerlijke zelfgemaakte Nederlandse appeltaart) met kaarsjes en een met slingers en ballonnen versierd huis.

We zijn er echter tijdens ons maandje hier achter gekomen dat we eerst nog niet weg willen uit Nederland. We zullen hier zeker niet blijven hangen, omdat we erg graag deze reis willen afmaken. En we hebben enorm veel zin om weer verder te gaan en nieuwe plekken te ontdekken. Ook hebben we allebei het gevoel dat we nog niet klaar zijn in Nederland en het reizen in Europa, daar is ook nog zoveel te zien. Reizen zit toch kennelijk in het bloed. Ook al is het een lang weekend naar een mooie stad of 2 weken naar het mediteraanse. Maar het zou goed kunnen dat we hier in Nieuw Zeeland toch ooit nog een keer terecht komen. Of dat nou over 10, 20 of 30 jaar is, who knows. Voor Jorina was het natuurlijk extra leuk om te zien hoe haar klanten het hier nu doen in Nieuw Zeeland en die heeft daar weer een enorme drive van gekregen om nog veel meer mensen te helpen met hun visa.

Omdat we 3 jaar geleden ook waren geweest hebben we geprobeerd om nu naar andere plekken te gaan. Dat was niet zo moeilijk. Naast de mooie surf baaien van Raglan, Tauranga Bay en Piha hebben we nu ook Mount Taranaki gezien. Dat is net als Fuji in Japan een perfect gevormde vulkaan met sneeuw op de top. Daar kun je echt uren naar staren. Als de wolken het toelaten tenminste. Verder blijft het erg leuk om op speciale “DOC campsites” te staan. Dat zijn meestal grasveldjes met een wc in een beschermde natuuromgeving, vaak naast het strand, een riviertje, een waterval of een mooi meer en in the middle of nowhere. We zijn ook nog weer terug geweest naar het Te Papa museum in Wellington. Dat blijft toch één van onze favoriete museums.

Één van de hoogtepunten was de rugbywedstrijd in Eden Park, van de All Blacks tegen Ierland. Iedereen in het stadion ging uit zijn dak bij de HAKA! Spelers met bloed overgoten gezichten die er niet aan moesten denken om het veld te verlaten. Letterlijk kunnen horen als de spiermassa’s tegen elkaar aan beuken. Voor een goeie harde tackle wordt nog meer gejuicht dan voor een “Try” (score). Ongelofelijk wat een monsters van kerels. We hadden ook erg goeie plaatsen, vlak aan het veld. Zo konden we het mooi van dichtbij volgen. Natuurlijk had Bert zijn All Blacks shirt aan en zat er waarschijnlijk 1 gekleurd stipje op de verder zwartgekleurde tribune en dat was Jorina. We zijn ook nog heel bakvisserig op de foto geweest (met waarschijnlijk de kleinste All Black van allemaal) en hebben een handtekening gekregen.

De volgende ochtend hebben we Nederland tegen Denemarken gekeken bij 2 Nederlanders (klanten van Jorina) en 2 Denen. Als je naar rugby bent geweest dan zijn het toch een stelletje watjes die meters over de grond rollen nadat iemand op hun teen is gaan staan, of erger nog het uitschreeuwen van de pijn terwijl ze niet eens zijn geraakt. Maar toch was het EK fanatisme meteen terug. Schreeuwen bij elke overtreding en diep in rouw na 90 minuten. Het zal wel weer Duitsland of Spanje worden. Na de wedstrijd tegen de Duitsers was Bert echter ook daarvan alweer genezen en hebben we de derde wedstrijd niet eens gekeken.

We hebben ook nog erg veel mazzel met het weer in Nieuw Zeeland. Ondanks dat het herfst en bijna winter is, hebben we meestal nog net de korte broek aan kunnen trekken. Af en toe een buitje maar die trokken vaak snel weer weg. Maar het was net iets te fris om even te gaan zwemmen. Onze camper is eigenlijk dezelfde als die in Australië maar dan iets luxer van binnen en minder tochtgaten. Daarom is het ook lekker warm ’s nachts, vergeleken bij de laatste weken in Australië waar we soms toch een trui aan moesten trekken. Het was zelfs lekker warm toen we een ochtend wakker werden met het ijs aan de buiten- en binnenkant van alle ramen en de deuren licht vastgevroren zaten. Tijdens ons korte bezoek aan Dunedin op het Zuidereiland hebben we nog in de sneeuw gelopen, maar ondanks de kou was het daar ook prima weer.

Toch, na totaal 4 maanden in een campertje, hebben we het daar ook wel een beetje mee gehad. Goodbye hotel on wheels. Geen “1000 star bedroom views” meer. We hebben weer enorm veel zin in iets anders, onze rugtas weer op, communiceren met handen en voeten en maar zien waar en hoe we ergens terecht komen, zoals we dat in Azië ook deden. We hebben dus eigenlijk precies het tegenovergestelde gevoel als toen. Het is ook wel weer goed voor ons om straks weer met wat extra gewicht op de rug rond te lopen. Niet dat al het goede werk van Azië allemaal teniet gedaan is, maar na al dat lekkere eten bij iedereen, zijn er toch weer een aantal kilootjes bijgekomen. Voordat we verder reizen gaan we eerst een paar daagjes “vakantie vieren” op een bounty eilandje in Fiji. Lekker warm, lekker snorkelen, cocktailtje……you name it. Even een welverdiende pauze tijdens het zware primitieve leven als wereldreizigers, voordat we weer verder trekken naar Hawaii, Aloha!!, en ergens in Alaska in een berenvel slapen en achter wilde zalm aan rennen.

Wat wellicht geen slecht idee is, is als we weer in Nederland zijn, om dan op Nederlandse les te gaan. Zelfs na 7 maanden begin je al redelijk in het Engels te denken en vergeet je Nederlandse woorden. Vaak mixen we ook Nederlandse en Engelse woorden door elkaar. We zitten bijvoorbeeld regelmatig een boekje te lezen of te internetten in de “Libriotheek”. Jeetje, inderdaad, er zitten er alweer meer dan 7 maanden op. Wat gaat dat snel! Maar aan de andere kant, wat lijkt bijvoorbeeld Borneo alweer lang geleden. Hoe dan ook, we gaan ons vooral niet druk maken, omdat we al dik over de helft zijn. En nadenken over de toekomst, daar denken we in de toekomst wel over na. We merken nu al dat de ideeën spontaan en plotseling vormen.

2 Reacties to “Kroketten en Appeltaart”

  1. Daja en Tini 18 juni 2012 bij 4:17 pm #

    Hallo wereldreizigers,
    we volgen met veel belangstelling jullie reis en belevenissen. Genieten van de verhalen en de foto’s.Dank hiervoor!
    Dat we nu eindelijk eens een reactie geven heeft te maken met jullie opmerking over Nederland, en dat jullie hier nog iets te doen hebben.
    Dat maakt nieuwsgierig. Maar ook zijn we hier erg blij om!!!
    Het drentsche A gebied is ook heel mooi! Daar genieten wij dagelijks van.
    Maar die foto’s van nieuw zeeland (die we terugherkennen van de film “in de ban van de ring”) zijn wel erg prachtig. Dat doet ons verlangen naar zo’n reis, ws ook over 10 jaar of zo. Zo blijft er nog wat te verlangen in het leven, zullen we maar zeggen.
    Nou, see you in Holland and have a nice journey.
    Daja, Tini, Rosa en Nina

    • intomundo 11 juli 2012 bij 2:53 am #

      Graag gedaan, we vinden het erg leuk om de verhaaltjes te schrijven en de foto’s te laten zien. Scheelt ons straks heel wat werk! Mochten jullie nog een boerderijtje in het Drentsche A gebied zien, laat het weten!! Nieuw Zeeland is inderdaad prachtig! En de tijd vliegt, dus voor jullie het weten tuffen jullie daar ergens rond. See you later!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: