Echt Andes

14 Sep

Na twee korte vluchtjes van 3 en 4 uur, en een tussenstop in Miami, zetten we voor het eerst voet op Zuid-Amerikaanse bodem. Het voelt alsof we weer opnieuw op reis gaan, de backpack weer op, geen campertje, Mimi of Norman meer die ons (op Mimi na dan) brachten waar we naar toe wilden en waar we maanden lang lekker in hebben geslapen. Weer afhankelijk zijn van het openbaar vervoer, de reisboekjes raadplegen en elke dag maar zien waar er een bed op ons staat te wachten.

Het eerste hostel hebben we al in New York geboekt, omdat we ’s avonds om 11 uur landen. We zouden worden opgehaald van het vliegveld. Er staan heel wat mannetjes in strakke pakjes met sjieke naambordjes, maar de naam van ons hotel is in geen velden of wegen te bekennen. Na een half uur wachten besluiten we bij de info-balie te informeren en vragen het meisje in onze ‘Spaanse handen en voeten taal’ om ons hotel even te bellen, por favor. No problemo! Mooi, dat horen we graag. Nog even veinte minutos wachten, veinte, veinte, afgaand op de Franse taal zal dat wel 20 zijn. Ondertussen krijgen we allemaal foldertjes van haar mee, zodat we wat te doen hebben en na 15 minutos komt ons mannetje al naar ons toerennen. Niet strak in pak en ook geen sjiek naambordje, fijn! Buiten het vliegveld valt al snel op dat er veel ‘gated communities’ zijn. Dat zijn bewaakte woonwijken die we ook tijdens onze reis in Midden-Amerika, in Costa Rica en Panama veel zagen. En daar omheen veel armoede en onafgemaakte hokjes wat als huis dienst doet. We moeten eerlijk gezegd even wennen aan deze omslag, na ongeveer 5 enhalve maand westers leven. We hebben het de eerste dagen dan ook even lekker rustig aan gedaan, om te acclimatiseren. Nou ja, rustig voor zover dat kon. De autoalarmen maken overuren en gaan op de één of andere bizarre manier, om de beurt af. En niet een gewoon alarm, nee, met alle toeters en bellen erop en eraan. We kunnen het deuntje ondertussen dromen. Daarnaast tettert andere muziek de winkeltjes uit en merken we al gauw dat 2Unlimited hier ontzettend populair is. No, no, nononono! Want onze Ray en Anita komen we onderweg ook tegen tijdens de busritjes (waarbij je de iPod dus in de tas kunt laten) en je lekker kunt luisteren naar de keiharde muziek die wordt gedraaid en zelfs tijdens het ontbijt in het hotelletje in Baños kwamen ze voorbij.  Hiermee zijn ook eigenlijk alle mindere kanten van Zuid-Amerika genoemd, want we zijn nu na Ecuador erg blij dat we hier ook naartoe zijn gegaan. Tijdens het acclimatiseren en het wennen aan de plaatselijke herrie, hebben we onder andere de terugvlucht naar ‘huis’ geboekt. En vliegen we (voor degenen die het nog niet hebben gehoord) zondag 18 november naar Schiphol!!! Waarvandaan we vliegen blijft nog even een verrassing.

Na Guayaquil vertrekken we naar het westen richting de kust. Onderweg zien we veel verschillende landschappen, armoede en toch ook rommel en vervuiling. De kustplaatsjes Montanita en Puerto Lopez zijn echter schoon en duidelijk op het toerisme ingesteld. Vooral Montanita. We wilden hier eerst twee nachten blijven, maar na de eerste avond zien en horen we vooral, dat één nacht hier genoeg is. Hetzelfde geldt voor Puerto Lopez. Een vissersdorpje wat voor de toeristen vooral aantrekkelijk is vanwege de ‘Humpback Wales’ tochtjes. Aangezien we deze machtige beesten al in Alaska boven het water uit hebben zien toornen besluiten we dus om door te reizen naar Quito. De bergen in! Het is een hele mooie tocht, het landschap wordt groener, er staan Frieze koeien in de wei en alles wordt een stukje mooier.

Quito is cool! Veel kleine winkeltjes, cafeetjes, kerkjes, steegjes en drukte op straat. Een levendige stad. ’s Middags eten we net als de Ecuadorianen de ‘almuerzos’, een complete lunch met een sapje, een soepje, vlees, rijst en groenten voor nog geen 1 euro 50 p.p. Onze conditie is ver te zoeken door de hoogte. Quito ligt op 2800 meter en het lijkt alsof onze longen niet genoeg zuurstof opnemen. We doen dus nog steeds lekker rustig aan. We bezoeken de beroemde markt van Otavalo waar Bert zijn onderhandelingstechnieken weer eens kan gebruiken. Gelukkig is daar nog steeds niets mis mee. Hoewel onze tassen daar anders over denken. We hebben maar even uitgezocht waar onze tassen bij alle aankomende vluchten aan moeten voldoen en voor de handbagage geldt geen restrictie voor het gewicht, dus dat wordt sjouwen! We hebben daarom ook maar even een extra Ecuadoriaanse tas gekocht. Wie weet wordt deze straks vergezeld door nog een Peruaanse. We vieren mijn verjaardag met allemaal vreemde, leuke mensen in een hostel in Quito. De verassingstaart die Bert stiekem had geregeld, viel goed in de smaak.

Omdat de hoogte ons nog steeds parten speelt, duizeligheid en een zwakke maag, besluiten we om ons te verwennen en een ‘honeymoon suite’ bij Cotopaxi te regelen in een prachtige vallei op 3500 hoogte in de Andes. Uitzicht op de met sneeuw bedekte Cotopaxi vulkaan(hij lijkt een beetje op Mount Fuji), 3 honden, 2 lama’s een stuk of wat paarden, een huiskamer met open haard en hartelijke mensen en ontvangst met glühwein! Helaas laat de berg zich niet vaak zien, maar dat vinden we niet zo erg. Bert heeft een dagje ziek op bed gelegen en verder hebben we lekker op de bank met de honden liggen lezen en filmpjes gemaakt van onze avonturen. De laatste dag voelen we ons goed en besluiten we nog een rondje te mountainbiken, om even het luie zweet eruit te werken. We beginnen huiverig, want 2 dagen eerder kwam een Engelse jongen die daar ook verbleef helemaal kapot terug van datzelfde rondje. Maar onze Hollandse fietsbenen hebben blijkbaar geen moeite met de hoogte en het ging dus vrij makkelijk.

Na een nachtje in Latacunga komen we aan in Quilotoa. De busrit was prachtig, dwars door het Andesgebergte. De bergen hier, lijken op mooie gekleurde lappendekens, door alle verschillende kleuren akkervelden. We eten kippensoep met de familie van het hotel. Het zijn wel ruwe bolsters hier, smakelijk kijken we toe hoe de dochters van het gezin de kippenpoten verorberen. En dan hebben we het niet over de dijtjes, maar echt de pootjes met teentjes. Alleen de nageltjes worden op de grond bij de kachel gegooid, verder wordt alles keurig opgegeten. Ik bestel m’n soepje maar gauw zonder pootje. Brrr… Quilotoa staat bekend om zijn kratermeer. Een tocht die ik niet snel zal vergeten. Naar beneden ging nog wel, maar naar boven was een ware beproeving. Ik heb het gered, maar vraag niet hoe. Volgende keer maar een mountainbike mee. De rest van de dag heb ik lekker in bed gelegen terwijl Bert voorbereidingen trof om de houtkachel in ons kamertje aan de praat te krijgen. Toen het vrouwtje eraan kwam met de lucifers werd ‘zijn’ taak echter overgenomen door het vrouwtje. Mmmm, je had zijn gezicht moeten zien.

In Baños is het helaas regenachtig weer en maken we er maar een culinaire stedentrip van. We hebben hier heerlijk gegeten bij verschillende restaurantjes. Bij een Spaanse tapascafé praten we (eh, nee, eigenlijk praat de eigenaar voornamelijk, terwijl wij lekker van de tapas genieten) honderduit over lekker eten en ontvangen we culinaire tips voor de rest van onze reis. Hier genieten we ook eindelijk weer eens van een heerlijke fles rode wijn. En niet te vergeten het stoombad. Het lijkt misschien een beetje vreemd, maar ow, wat was dat lekker. Vijf keer wisselen van stoombad naar koud bad en ten slotte met een waterslang met harde koude straal weer op de wereld gezet worden. Heerlijk!

Cuenca is voor ons de laatste plaats van betekenis in Ecuador, voordat we met de bus vanuit Machala naar Peru vertrekken. Luïz, de hoteleigenaar is alleraardigst en laat ons vol enthousiasme zijn kruidentuintje zien en ruiken, voordat we worden losgelaten om de stad te verkennen. Het weer is lekker zonnig en we vullen de dagen met het slenteren langs de rivier, de plazas en de kerkjes.

Bert heeft nog één missie, de cuy, oftewel het beestje dat wij als huisdier kennen, de cavia. Er zijn echter een paar verschillen, hier is het een delicatesse, het beestje is (uitgerekt) ongeveer 3 keer zo groot en hij draait niet zelf rondjes in een radje, maar wordt gedraaid, samen met z’n vriendjes boven de grill. We moeten een uurtje wachten totdat de cuy is uitgedraaid, maar uiteindelijk is Bert z’n missie geslaagd. Gezien de grootte besluiten we één exemplaar te bestellen, die we eens even flink bij de oren hebben gepakt. De smaak is op zich wel lekker, maar de textuur (hoor mij, jaja, het culinaire uitstapje in Baños werpt z’n vruchten af) is vreemd, plakkerig. En daarnaast zit er eigenlijk niet zo veel vlees aan het beestje en vraag ik me af waarom je zoveel moeite wilt doen, doe mij maar gewoon kip. Bert kan het beestje wel waarderen en vindt vooral de dijtjes lekker.

We hadden vooraf geen verwachtingen van Ecuador, maar we zijn erg blij dat we besloten hebben hiernaartoe te gaan. Vooral het gebied hoog in de Andes met zijn vulkanen, kratermeren en prachtige valleien. De mooie Spaans beïnvloedde koloniale steden als Cuenca en Quito die gebouwd zijn om gezellige plaza’s. En het eten is overal echt heel erg lekker.

Klik hier voor meer foto’s van Ecuador. Volgende keer is Peru aan de beurt!

5 Reacties to “Echt Andes”

  1. kas de vries 24 september 2012 bij 5:22 pm #

    ziet er geweldig uit, geniet er nog maar een maandje van. en daarna weer gezellig werken bij SBC welkom terug, gefeliciteerd.

    • intomundo 24 september 2012 bij 5:51 pm #

      Thanks, we zullen zeker genieten van de laatste 56 dagen (bijna 2 maand). Er staan nog leuke dingen op het programma.

  2. Marco kootstra 18 september 2012 bij 11:32 am #

    Geweldig wat je allemaal op zo’n reisje meemaakt. Leuk filmje ook trouwens van die roadtrip. Pa & Ma kunnen geloof ik niet internetten maar daar ging het ook wel goed mee. Momenteel zitten ze een beetje links van Valencia. Weet je dat ook weer. Nou kallum an en de mazzel!!!

    Date: Fri, 14 Sep 2012 22:01:50 +0000 To: marcokootstra@live.com

  3. Rinus en Geesje 16 september 2012 bij 1:07 pm #

    miauw mis jullie en jullie zaten ook niet achter de laptop

    HERCULES

  4. Rinus en Geesje 16 september 2012 bij 1:04 pm #

    Tis wat is het buiten nogmaals prachtig is er weer een prachtig reisverslag en blijf je wel binnen om alles te lezen en te bekijken en trekken wij in 5 snelle minuten door Austalie
    Rinus en Geesje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: