Archief | Thailand RSS feed for this section

“No Money, No Honey…..”

13 Nov

……..een feit voor de meeste kerels in Thailand.

Van alle plannen die we op Koh Chang hadden voor de rest van Thailand is eigenlijk helemaal niets terecht gekomen. Steeds als we bij de bushalte staan besluiten we toch ergens anders heen te gaan. Dat is ook wel weer het mooie van ‘niets hoeven’.

Met een dronken Kapitein zijn we weer met de Ferry naar het vaste land gevaren om vervolgens een erg lange busrit te nemen naar Nakhon Ratchasima. Wat wel een plus van de bus was is dat ze “Shaolin Kung-Fu films” draaiden. Tijdens de busrit doet Jorina steeds hele rare dingen in haar slaap als ze ligt te dromen, zoals: opspringen van haar stoel en iPads vangen (je had er waarschijnlijk bij moeten zijn). Toen we laat aankwamen bij onze guesthouse, was de eigenaar ook nog eens een enorme eikel die ons even voor 2 euro heeft afgezet. De dag erna meteen door naar Phimai waar we wel in een erg leuke guesthouse zaten en dezelfde waar we 6 jaar geleden ook hebben gezeten. Leuk om weer terug te zien en het was nog allemaal precies hetzelfde.

In Phimai hadden we erg veel geluk, want er was net een festival. ’s Avonds hebben we bij Prasat Hin Phimai een fantastische Light & Sound Show gezien met als afsluiter een enorme vuurwerkshow.

Na Phimai zijn we doorgereden naar Nang Rong in een bus met enorm jankende k-kinderen. Wel genoten van de rit door alle rijstvelden in een nog redelijk arm deel van Thailand. In Nang Rong was het ook nog Festival en hebben we een gelukslampje (Loi Krathong) op de rivier gezet en een Chinese lampion opgelaten voor moeder Kootstra’s verjaardag. Check hier de video. Volgende dag hebben weer een scooter gehuurd om Phanom Rung Historical Site te bezoeken. Dit is een Khmer-stijl tempelcomplex net als die in Phimai en zou misschien model hebben gestaan voor de bouw van Angkhor Wat in Cambodja. Alle Thaise kinderen die hier waren met een soort schoolreisje wilden graag met ons op de foto. Toch bijzonder die grote blanke mensen, maar dat zullen we nog wel vaker meemaken.

We zitten nu in Lop Buri. Tijdens de busrit hiernaartoe hebben we nog een enorme tempel gezien bij Sikhio. Lop Buri ligt een paar uur boven Bangkok en hier zijn de sporen van de overstromingen nog duidelijk zichtbaar. Er staan tentenkampen voor mensen waarvan hun huis is ondergelopen en overal zijn loopbruggen van A naar B gemaakt. Vaak zijn de lager gelegen delen van de stad het gebied waar ook de armere mensen wonen. Deze mensen worden dus dubbel getroffen. Ze hebben al weinig en dan wordt je dat ook nog ontnomen.

Advertenties

Mai pen rai

13 Nov

Mai pen rai is Thais voor ‘take it easy’ of ‘no worries’ en dat is precies wat we op dit moment doen en hoe de Thai zelf ook nog steeds zijn.

Vergeleken met 6 jaar geleden toen we hier waren, is het land enorm ontwikkelt. Iedereen loopt met een mobieltje en de pick-ups zijn niet te tellen. Uiteraard zien we nog steeds arme gedeelten, maar de mensen glimlachen. En mai pen rai is overal voelbaar.

De guesthouses beschikken tot nu toe allemaal nog over een warme douche (volgens mij zijn we 6 jaar geleden maar 1 guesthouse tegengekomen die warm water had), gratis wi-fi, en schone bedden. De kakkerlakken zijn ook (bijna) allemaal uit de guesthouses verdwenen, toevallig vonden we vanmorgen de eerste in de douche die is geplet door Bert z’n slipper. De prijzen van onze guesthouses variëren van 200 tot 400 Baht, wat neerkomt op 4 tot 9 euro. Bij de guesthouses van 200 Baht deel je de badkamer en het toilet.

En verder is het eten misschien iets duurder geworden, maar in vergelijking met westerse prijzen stelt het natuurlijk niets voor. In de meeste guesthouses kun je westers eten, dus toast (niet alleen meer witbrood, maar ook bruinbrood) met jam, omelet, gebakken ei of roerei. Soms heb je ook yoghurt met muesli en fruit is overal volop aanwezig. Tussen de middag en ’s avonds eten we wat de pot schaft. Thaise curry’s, rijst of noodles met een keuze tussen kip, varkensvlees, eend en garnalen, verschillende sausjes, en een variëteit aan groenten. Daarnaast bestellen we vaak ook de soep-vorm, om onze zout- en vloeistofvoorraad weer aan te vullen. Jorina bestelt het eten afsluitend met de zin: “Khaw mai phet maak”, wat inhoudt graag niet pittig (voor de insiders: Bert maakt daarentegen dankbaar gebruik van de Arce kant van zijn handdoek!). En als toetje eten we fruit dat hier in overvloed te krijgen is, ananas, mango, meloen, sapodilla (een soort peerachtige kaneelsmaak) enz!! Per dag zijn we met z’n tweeën ongeveer 10 tot 15 euro kwijt aan eten en drinken (er gaan liters water door).

By the way, eten doe je altijd gewoon buiten (en dat geldt voor iedereen).

The road have a problem!

8 Nov