Tag Archives: Vietnam

HAPPY NEW YEAR !!!

1 Jan

Iedereen een werelds nieuwjaar toegewenst vanuit Bangkok! 

Lots of love from the other side of the world!

Het heeft even geduurd, maar hier dan weer een teken van leven van ons. We hebben het druk met, zoals Nina (het nichtje van Bert) het uitdrukt, plezier beleven op aarde, vandaar dat het een poosje stil is geweest op onze blog.

Na 3 weken hebben we Vietnam achter ons gelaten en hebben we de “kerstdagen” uitgezeten in Phnom Penh en zitten we nu alweer in Bangkok waar we “oud en nieuw” hebben gevierd.

Voordat we op reis gingen hadden we hoge verwachtingen van Vietnam. Natuurlijk hebben we veel mooie dingen gezien, maar de Vietnamezen in de toeristische gebieden en een dikke week fris en regenachtig weer hebben ervoor gezorgd dat het niet ons hoogtepunt van Indochina is.

Onze hoogtepunten van Vietnam waren het Noorden en het Zuiden. Het noorden met Hanoi, Halong Bay (waar we in het vorige bericht al over schreven) en de omgeving van Ninh Binh. Het zuiden met Ho Chi Minh City en de Mekong Delta. Alles daartussen was te toeristisch voor ons, maar als je low budget van noord naar zuid wilt reizen is dit onvermijdbaar.

De Vietnamese keuken kan ook lang niet tippen aan die van Thailand. De springrolls (zowel fried als fresh) zijn wel erg lekker en de Pho ook maar na 3 weken werd het allemaal wel wat eentonig. Check hier een leuk filmpje over de springrolls, inclusief recept!

Zoals we van veel toeristen horen, vinden wij de Vietnamezen ook niet al te vriendelijk, maar dat is met name op de toeristische plekken. Als je aan komt lopen is men erg vriendelijk, maar zodra ze door hebben dat er niets aan je te verdienen valt, worden ze erg asociaal. Ook zijn er hordes met kinderen die je continu om “dollars” vragen. Het is jammer wanneer je alleen maar als wandelend geld wordt gezien. Gelukkig zijn er uitzonderingen, want in de kleine dorpjes waar geen toeristen waren, zoals in de Mekong Delta, was het precies andersom. We spraken met een Vietnamese man in de nachttrein die iets doet in museologie, cultuur en toerisme als het goed is. Hij vertelde dat Vietnam de afgelopen 10/15 jaar, sinds de intrede van het grote geld van toerisme, enorm veranderd is op het gebied van cultuur, cuisine en gedrag. Het laatste maar meest vervelende van de Vietnamees is het roken. Ze doen het allemaal en overal, zelfs op de plekken waar het niet mag. Ze verkopen in de trein sigaretten en de conducteur rookt lekker mee tijdens het controleren (voor de rokers onder jullie: een pakje kost hier nog geen 30 cent, we hebben toeristen ontmoet die om deze reden, spontaan weer zijn begonnen met roken). In bars en restaurants, je ontkomt er nergens aan, soms zelfs niet in de kamer van je guesthouse.

Nu we de voorgaande alinea zo lezen, lijkt het alsof het allemaal niets aan was in Vietnam, integendeel. We genieten enorm van het reizen, waar slapen we vannacht, hoe komen we morgen in…., en wat eten we vandaag. Dat zijn een beetje de dingen waar wij ons bezig mee houden de hele dag. En das best fun! En dat mogen we ook nog eens doen in onze korte broek, t-shirt en op onze slippers.

Na Vietnam zijn we naar Cambodja gegaan waar Angkor Wat onze “main goal” was. Echter was Cambodja misschien wel de verrassing van heel Indochina. De mensen zijn heel erg vriendelijk en het landschap veel ongerepter. We hadden in Vietnam al besloten om niet erg lang in Cambodja te blijven, maar daar doen we het land zeker tekort mee! Jullie vragen je nu zeker af waarom we dan niet langer blijven, omdat we toch niets plannen, nou dat zit zo: we willen nog zoveel meer zien van de wereld! En aangezien we er niet vanuit gaan dat we na deze reis geen reizen meer maken, biedt dit jaar een mooie gelegenheid om te ervaren naar welke landen we eventueel nog eens terug zouden willen. Cambodja wordt zeker aan dat lijstje toegevoegd!

Phnom Penh was een erg leuke en relaxte stad. We hebben echter ook de sombere kant ‘ervaren’. Op eerste kerstdag hebben we 1 van de vele “Killing Fields” in Cambodja bezocht. Deze werden door het communistische regime van Pol Pot, oftewel de Khmer Rouge (of Rode Khmer) gebruikt om in 4 jaar tijd 25% van de Cambodjaanse bevolking af te slachten. We werden door middel van een audio tour op de hoogte gebracht van alle verschrikkingen die hier hebben plaats gevonden. Onze monden bewogen pas weer,.. nee, vielen open van verbazing, toen we eenmaal buiten de poort werden aangesproken met de vraag of we zin hadden om een paar automatische geweren leeg te schieten. Iets wat daadwerkelijk als toeristische tour geboekt kan worden. Nou meneer, wat denk je zelf!!!

De trekpleister van Cambodja is natuurlijk Angkor Wat. Een van de grootste tempelcomlexen ter wereld. Ondanks tips om het immense terrein niet per fiets te verkennen, hebben we dat toch gedaan. Achteraf absoluut geen spijt van gehad. We waren niet gebonden aan tuktuks die op ons moesten wachten en we konden lekker relaxed rondjes trappen. En de fiets was ook nog eens 2 dollar. Het was soms net alsof je in de  films Tombraider of Indiana Jones rondliep met die ruïnes in een jungle omgeving. Angkor Wat was, is geweldig! Maar we zijn nu officieel temple-tired.

Een andere reden om toch vlot door Cambodja te trekken en we daarom nu al in Bangkok zitten, is dat we zin hebben in iets nieuws/iets anders. In 2 maanden zuid-oost Azië komen we nu soms dezelfde gezichten tegen en we willen toch meer “the road less travelled” opzoeken. Wat we voor onze reis niet gedacht hadden, is dat we nu ‘waarschijnlijk’ na een paar dagen relaxen in Bangkok (voor een spetterende jaarwisseling), naar Borneo en Indonesië willen gaan. Een compleet andere cultuur en weg van de geplaveide paden. We horen en lezen er veel goede dingen over die ons overgehaald hebben. Waar we helemaal naar uitkijken is Australie (oftewel BBQ-land, we kunnen niet wachten om die kangaroo steak op de bbq te gooien!), waar we gaan proberen om een auto of een busje te kopen. Het is best leuk om steeds op zoek te gaan naar een nieuwe slaapplaats of vervoer van A naar B, maar we hebben ook wel zin om ons op zo’n manier even lekker te settelen. Dan kunnen we echt ons eigen plekje gaan maken en we verwachten dat het dan weer een compleet andere reis zal worden dan dat het nu is. Op dit moment reizen we nog te veel volgens het boekje, euh.. Ipadje.

Gisteren hebben we een knallend oud en nieuw gevierd op Centralworld Square in Bangkok. Veel mensen, veel gezelligheid, veel optredens en veel vuurwerk! Een geslaagde New Years Eve party, check hier het filmpje! Hopelijk hebben jullie het ook allemaal zonder kleerscheuren en met behoud van 10 vingers overleefd? We geloven best dat jullie allemaal rond zijn van de oliebollen, knieperties, kerstbrood, kalkoen en al die andere lekkere dingen die wij gemist hebben. Wij zijn voor het eerst afgevallen na kerst. Lees het in de wistjedatjes.

We hebben trouwens nog een to-do list voor in Bangkok. Ondanks dat we nog vrij licht reizen, gaan we toch nog wat dingen terugsturen. Naast de Vietcong helm van Bert, gaan er wat kleren terug en wat dingen die we blijkbaar toch helemaal niet gebruiken. Als we de camera’s, iPad en laptop enzo niet mee hadden, dan hadden we misschien wel met 1 tas een jaar de wereld rond kunnen reizen. Verder gaat Bert de compactcamera van Jorina uit elkaar schroeven om het stof van de afgelopen 2 maanden te verwijderen. Stof is te zien op de foto’s en filmpjes. Hopen dat dit goed gaat, we hebben al een filmpje op Youtube gevonden hoe we het moeten doen, dus dat moet lukken.

Lees ook de nieuwe wistjedatjes van deze maand met statistieken over de reis tot nu toe. We hebben inmiddels een ticket geboekt naar de volgende bestemming, wil je weten waar we volgende week naar toe vliegen, hou dan onze site in de gaten! We hebben ook weer wat kleine filmpjes gemaakt, die je via ons Youtube kanaal kunt zien en er komen binnenkort weer meer foto’s op onze flickr pagina te staan. Dus hou het allemaal in de gaten.

Advertenties

Busje komt zo…. euhh niet!!!

10 Dec

Na Luang Prabang zijn we (met de visums voor Vietnam in onze paspoorten) belandt in Nong Khiaw, een rustig dorpje tussen de karstgebergten. Al snel kwamen we er achter dat bijna al ons geld op was en kregen het een beetje benauwd, omdat er geen pinautomaten zijn in dit dorp. We kwamen na een tijdje gelukkig een stel tegen dat ons vertelde dat we in hun hotel geld konden halen met een creditcard. Gelukkig, want we dachten dat we hier niet meer weg zouden komen. De tweede nacht verliep echter anders dan we ooit hadden kunnen denken. Die nacht wilden we (samen met een Fransoos) met de nachtbus naar Sam Neua, wat inhield dat we tussen 18.00 uur en middernacht een keer de bus konden verwachten bij het einde van de brug (tja, de bus kan pech hebben, of de buschauffeur wil uitgebreid dineren, of juist niet). Om een lang verhaal kort te maken, koos Dave, een Nieuw Zeelandse nicht (die de dag erna de nachtbus wilde pakken en ondertussen flink had gefeest) uiteindelijk ook eieren voor z’n geld, door om elf uur ’s avonds al gillend zijn tassen uit z’n bungalow te halen, om ook te gaan wachten. Echter geen bus te bekennen, waardoor we om 2 uur ’s nachts besloten om het wachten een paar uur te staken. De Fransoos verstond inmiddels geen Engels meer en bleef achter. Dave bood zijn bungalow beschikbaar en zou ergens anders slapen. We hadden zijn bungalow nog niet bereikt, of Dave stond al weer voor onze neus. 3 personen, 1 tweepersoonsbed binnen, 1 hangmat buiten….(vul de rest zelf maar in).

Om 6 uur werd het wachten hervat. Dave, onder invloed van teveel alcohol, besloot te blijven liggen, wij besloten na een uur wachten om de eerste de beste bus aan te houden. Deze ging naar… Luang Prabang. We hadden allebei geen zin meer in een busrit van 12 uur naar Sam Neua met Laotianen die toch over een ander type evenwichtsorgaan beschikken dan de onze, dus we besloten om terug te gaan naar hetzelfde guesthouse in Luang Prabang, maar niet voordat we op het vliegveld van Luang Prabang 2 enkeltjes naar Hanoi, Vietnam hadden geregeld. De familieleden van het guesthouse vielen van hun stoel van verbazing en we werden binnengehaald alsof we de koning en koningin waren. Door dit avontuur maakten we het begin van het Openlucht Filmfestival van Luang Prabang ook nog even mee, waar we een documentaire hebben gezien over een regionaal Laotiaans voetbalteam en hebben we onszelf getrakteerd op een heerlijk diner met verschillende Laotiaanse gerechten bij restaurant Tamarind. Een goede afsluiter van Laos.

Hanoi is te gek!! Zoveel scooters bij elkaar hebben we nog nooit gezien en het oversteken op straat is een ware sport (mastered by Bert, een ware pro!). Zebrapaden zijn street-art, je moet gewoon gaan, doorlopen en het verkeer langs je heen laten rijden. De tactiek van Jorina is daarbij, om stijf naast Bert (aan de goede kant) te gaan lopen. We moesten trouwens wennen aan het geld en de grote bedragen in Laos maar in Vietnam is het nog erger. 8 miljoen pinnen, 1 miljoen uitgeven per dag en briefjes van 500.000. Het geld is hier niets waard, ze gebruiken zelfs de briefjes van 500 en 1000 om het vuur mee aan te maken op straat, om op te koken!

Dankzij de vriendelijke dochter van het hotel, hebben we heerlijk gegeten. Twee nationale gerechten van Vietnam zijn Pho, wat je uitspreekt als ‘fuhh’ en Bun Bo Nam Bo. De eerste is een lekker Noodle soepje met ‘beef’ in allerlei varianten en de tweede is een noodle gerecht met vanalles en nog wat. Heerlijk om na een dagje wandelen weer van aan te sterken en goed voor de portemonnaie. Dit geldt ook voor de ‘Bia Hoi’ het lokale bier, voor nog geen 18 cent per glas! Na een avond en twee dagen rondstruinen en de bezienswaardigheden van Hanoi te hebben bekeken, konden we de meeste spullen laten staan in het hotel voor een boottocht van 3 dagen in Halong Bay. 1 van de ‘7 new wonders of nature’. Erg toeristisch, maar erg mooi en groots om te zien. Na een nacht op de boot en een nacht op Cat Ba Island werden we gisteravond weer afgezet bij het hotel in Hanoi.

Omdat het de laatste dagen flink is afgekoeld en zo’n tripje toch wel erg toeristisch is, besluiten we om zuidwaarts te gaan en geen andere tours meer te doen. Vanmorgen zijn we daarom vroeg opgestaan om met de trein naar Ninh Binh te reizen.

Een veelgestelde vraag: Hoe gaat het met jullie na al weer anderhalve maand reizen? Het gaat heel goed en genieten samen elke dag van de dingen die we beleven. En om aan het verzoek van velen te voldoen, hebben we nog meer mooie ploaties online gezet, klik hier (of zie de slideshow).

Terug in de tijd

29 Nov

De grens over naar Laos ging erg makkelijk. In een bootje stappen, de Mekong over, 35 dollar lappen bij de Loatiaanse immigratie (voor Duitsers was het vreemd genoeg 30 dollar) voor een stempel en een kladje invullen waarop alles verkeerd gespeld staat.

Wat we niet hadden verwacht, maar wat wel zo is, is dat Laos toch 20 jaar terug in de tijd lijkt vergeleken bij Thailand. In de  dorpen buiten de paar grotere plaatsen in Laos staan alleen maar houten hutjes en lopen 10 kippen, 5 eenden en een paar swienties rond de keet. De mensen zijn hier wel vriendelijker dan in Thailand. Alle kinderen op straat roepen ons constant “Sa-Bai-Dee” (Hallo) na en iedereen glimlacht als je ze aankijken. Laos is ook veel bergachtiger dan Thailand en er is hier ook veel meer bos. Iets wat minder prettig is, is dat veel mensen hier enorm rochelen en een flinke fluim over straat slingeren.

Na de grensovergang zijn we meteen met de bus naar Luang NamTha gegaan. Het was weer een busrit “to remember”. Na een half uur ongeveer stopte de buschauffeur de bus, omdat het enorm stonk. Hij had blijkbaar niet door dat het gewoon iets van koeienmest was op het omringende land en vroeg iedereen wie er eentje afgeknepen had. Achter in de bus zaten wij met nog een paar toeristen en de rest van de Laotiaanse passagiers keken allemaal achterom alsof iemand van de toeristen de dader was. Zonder het voor hun grote raadsel opgelost te hebben, zijn we maar verder gereden en hielden bijna alle Loatianen hun jas of shirt over hun gezicht om de allang verdwenen stank tegen te houden. Niet lang daarna knalde er een band van de bus en stonden we weer stil, maar net als in Thailand keken ze of de andere van de 2 aan elke kant nog goed was en reden ze maar door over de zand/steen/berg-wegen. Na iets van 2 uur hadden we een plaspauze en konden we wat te eten kopen in een straatstalletje, maar toen we weer vertrokken vergaten we een vrouw en een kind. Ze renden en schreeuwden achter de bus aan, maar de chauffeur had het niet door. Pas toen wij naar voren schreeuwden stopte de bus, werd de bus in de achteruit gezet en konden ze gelukkig alsnog instappen. Na weer een tijdje over de slingerige slechte bergweggetjes te hebben geraced en een varken aangereden te hebben begon het ergste. Het schijnt in Laos heel gebruikelijk te zijn om tijdens een busrit te gaan kotsen. De een doet het in een zakje, maar de meesten doen het gewoon uit het raam en niet zo’n klein beetje ook. Het ging constant door en niemand keek op of om van dit schijnbaar normale gebruik. Ondanks alles zijn we aangekomen in Luang NamTha.

In Luang NamTha hebben we een leuk Nederlands stel ontmoet waar we wat mee hebben gegeten en verhalen en ervaringen mee hebben gedeeld. De volgende dag hebben we een fiets gehuurd en de hele dag rond gefietst in de vallei waarin het dorp ligt. Het is een prachtig gebied met veel “hilltribe villages”, mooie natuur en men was er volop bezig met het oogsten van de rijst. Na een lange dag fietsen kwamen we terecht in een karaokebar/biergarten. De muziek stond zo enorm hard dat we elkaar niet konden verstaan. Waar we nu ook achterkomen is dat de Laotianen iets heel erg leuk vinden en dat is “veel bier zuipen en ladderzat worden”.

Omdat we het te ver vinden om met de bus direct naar Luang Prabang te gaan, blijven we een nacht in Muang Xai waar verder niet veel te beleven is en we dus de volgende dag vroeg weer verder gaan. Weer een heftige busrit, met wederom kotsende mensen (eentje lukte het niet om uit de bus te mikken maar kreeg het over zijn eigen kleren). Nog een Israelier geholpen om zijn fiets op het dak van de bus te tillen. Respect voor de mensen die met de fiets over de wereld fietsen (ondanks dat hij nu de bus nam). Hij fietste van het graf van zijn grootvader in Polen naar Bangkok en had een tentje en een gasstelletje bij zich waarmee hij soms echt moest schuilen in het bos, omdat kamperen niet gebruikelijk was in sommige gebieden. Eenmaal aangekomen op het busstation van Luang Prabang hebben we de tuk-tuk gedeeld met een Japanner om naar het centrum te rijden. De Japanner was onder de indruk van onze eerdere belevenissen in Japan en was zelf op vakantie in Laos en Thailand omdat het lekker goedkoop is.

Luang Prabang staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO en ligt aan de Mekong. De Franse invloeden zijn hier duidelijk zichtbaar, de architectuur, de bakkertjes met Franse baguettes en de jeu-de-boules banen vind je op elke hoek van de straat. We konden het daarom niet laten om na 1 maand Aziatisch eten, bij een cafeetje 2 chocoladegebakjes te bestellen.

Onze paspoorten liggen sinds gisteren bij het Vietnamese consulaat om te worden voorzien van een visum voor Vietnam. Hoe sneller je je paspoort weer terug wilt, des te meer je moet dokken. We wachten daarom tot morgen.

Gisteren hadden we een relax dag (heerlijk zo’n siësta) en vandaag zijn we naar de Kuang Si watervallen geweest, check hier de video. Een schitterende waterval met verschillende niveau’s die ons doet denken aan de watervallen van Erawan in Thailand 6 jaar geleden, alleen deze vinden we zelfs nog iets indrukwekkender, omdat we helemaal naar de top konden.

’s Avonds zijn we nog naar de Phou-si (pussy) berg geweest en hebben we de zonsondergang gezien over de Mekong. Best zwaar hoor dit leventje van ons.

Check ook onze nieuwe Wisjedat pagina!

Gloetjes Belt en Jolina